Menu Zamknij

W LABIRYNCIE KULTURY Rozkład jazdy – październik 2006 r.

Data ostatniej modyfikacji 2024-02-20 przez srubkazywiec

W trakcie dyskusji uczestników spotkania:


6 października 2006 r.

Spotkanie z Pannami z Wilka Jarosława Iwaszkiewicza

W opowiadaniu Jarosława Iwaszkiewicza Panny z Wilka towarzyszymy głównemu bohaterowi w podróży sentymentalnej do miejsc jego młodości. Spotykamy o 15 lat starsze panny- “miękkie i ciepłe”… Bacznie przyglądamy się krajobrazowi, który uległ działaniu czasu. Zewsząd otaczają nas zapachy suszonych grzybów, świeżej pościeli i parzonej herbaty. Noce są tak samo parne i pachnące…
Czy zastanawiałeś się kiedyś, ile można przeżyć, poznać i zrozumieć w ciągu 15 lat? Ile zapomnieć? Jak zmieniają się więzi i relacje międzyludzkie? Czy powrót do Wilka okaże się zbawienny w skutkach, niczym terapia u psychoanalityka, czy też stworzy nowe problemy i zburzy porządek życia bohaterów opowiadania?


13 października 2006 r.

Flirt ze śmiercią i namiętnością

Życie nieszczęśliwe i pełne skandali… Stopniowe pogrążanie się w alkoholizmie i depresji… porzucone studia… nieudane małżeństwo …. bunt przeciw światu i samemu sobie… samobójcza śmierć … Oto portret poety wyklętego – Rafała Wojaczka.
Za życia poety ukazały się jego dwa tomy poetyckie: „Sezon” i „Inna bajka”, pośmiertnie wydano zbiory: „Którego nie było” i „Nie skończona krucjata”.
Poezja Wojaczka wyraża bunt przeciw światu, normom moralnym i estetycznym; to niezwykła, a zarazem przerażająca podróż do najmroczniejszych zakątków ludzkiej duszy. Lęki i obsesje łączą się z głębokim liryzmem, pragnienie czułości z wulgarnością. Erotyzm i seksualizm, kobiecość i cielesność ujęte w estetykę turpistyczną fascynują, oburzają i dręczą. Jak znaleźć sens istnienia w schizofrenicznym świecie? – oto jest pytanie…


20 października 2006 r.

Absurd beckettowskiego oczekiwania

Samuel Beckett urodził się na przedmieściach Dublina w dzielnicy Foxrock 13 kwietnia 1906 roku w czasach, gdy cała Irlandia znajdowała się pod brytyjskim panowaniem. Pisarz otrzymał gruntowne wykształcenie w Dublinie i Enniskillen, a następnie rozpoczął studia w Trinity College w swoim rodzinnym mieście. Beckett był uzdolnionym studentem i wróżono mu wielką karierę akademicką. Przez pewien czas uczył w Belfaście i w Paryżu, a w 1930 r. powrócił do Trinity College jako wykładowca romanistyki. Jednak dwa lata później wprawił w osłupienie całą swą rodzinę, porzucając pracę na uczelni i wyjeżdżając bez konkretnego celu najpierw do Anglii, potem do innych krajów europejskich. Cztery lata później osiedlił się w Paryżu, gdzie mieszkał do końca życia.
Samuel Beckett zasłynął dziwnymi tekstami, pełnymi tajemniczych obrazów, wieloznacznych skojarzeń, powtarzających się wciąż sytuacji, cierpień z powodu samego istnienia, potrzeby dociekania i ciągłego oczekiwania… Treści jego dzieł stanowią przede wszystkim opisy wyrwanych z kontekstu momentów. Tym samym uwagę odbiorcy przykuwają nie tyle ciągi zdarzeń wynikających jedno z drugiego, ile niekończące się metafory i nierzadko powtarzające się sytuacje, jakie wynikają z bezsensu istnienia, przesyconego koniecznością nieustającego oczekiwania…
Na co czekają bohaterowie Samuela Becketta? Czy życie rzeczywiście jest pasmem bezsensownych i mrocznych sytuacji? Czy świat jest absurdem? Na te i wiele innych egzystencjalnych pytań odpowiedzmy wspólnie!


27 października 2006 r.

Romans z Marią Antoniego Malczewskiego.

Wielu krytyków literackich jest zdania, iż gdyby nie charyzmatyczna postać Adama Mickiewicza, to właśnie Antoni Malczewski zyskałby sobie miano najwybitniejszego polskiego twórcy doby romantyzmu. To jego poetyka, oparta na metaforycznych ujęciach opisywanych zjawisk, zasłynęłaby wśród grona polskich romantyków, nie zaś realizm szczegółów, jakim posługiwał się w swej wypowiedzi literackiej Mickiewicz. Maria Antoniego Malczewskiego to pierwsza polska powieść poetycka.
Hej ty na szybkim koniu gdzie pędzisz kozacze? brzmią pierwsze wersy mało znanego, a wybitnego dzieła, traktującego o ludzkiej egzystencji. Filozoficzny wydźwięk Marii jest niezwykle pesymistyczny, człowiek zostaje ukazany przede wszystkim jako istnienie „ku śmierci”. Egzystencjalnej rozpaczy bohaterów towarzyszy ironia zawarta w dysproporcji między niszczącą mocą przeznaczenia, a naiwnością ludzkich marzeń i działań. Alina Witkowska pisze o Marii: „Nieodgadniony sens losów ludzkich, niedocieczoność biegu wypadków, którym podlegają człowiek i historia, ingerencja sił metafizycznych w ziemski plan dziejów – oto wyznaczniki tajemnicy, z którą się obcuje, ale której się nie pojmuje.”

Edyta Szkorupa, Elżbieta Król, Ewelina Wierzbicka,

Opublikowano ww labiryncie kultury, Warszaty

Podobne wpisy